Wednesday, April 20, 2016

ေက်ာင္းသင္႐ုိးထဲက အျပာေရာင္ျပတုိက္

UWinTin20042016

(မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္ရဲ႕  က်င့္၀တ္၊ ဒႆနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ မဆုတ္မနစ္ ေပးဆပ္ခဲ့ျခင္းမ်ားဟာ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေစဖုိ႔….. ေက်ာင္းသင္ရိုးညႊန္းတမ္းမ်ား အတြက္ မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းရမယ့္ စံျပဳ အတၳဳပၸတၱိတစ္ပုဒ္၊)
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးကို မိမိယံုၾကည္ရာ အလုပ္နဲ႔ ႏုိင္ငံ့အတြက္ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ရင္း တရစပ္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္း ရွိခဲ့သူေတြထဲမွာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္သမုိင္းထဲက အထင္ကရ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္မ်ားစြာတို႔က အေလးအနက္ထားလို႔ သူ႔ရဲ႕ အတၳဳပၸတိကို ဆက္လက္ ရွင္သန္၊ သူ႔ရဲ႕ ဒႆအေတြးအျမင္မ်ားနဲ႔ အက်င့္အႀကံမ်ားကို ကူးစက္ေစၿပီး သူေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ဖို႔ကေတာ့ ရွင္သန္ေနၾကဆဲသူမ်ားရဲ႕ တာ၀န္၀တၱရားလို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။ ျပည္သူ႔မ်က္နွာနဲ႔ လူထု အက်ဳိးစီးပြား တစ္ခုတည္းကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၿပီး သူရသတၱိ အျပည့္အ၀၊ စာနာတရား၊ သည္းခံျခင္း ခႏၱီတရားမ်ားနဲ႔ ေတာ္လွန္ခဲ့သူ အေရးေတာ္ပံု တပ္သားႀကီးကေတာ့ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၁ ရက္ဆိုရင္ ကြယ္လြန္ခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။
စာသင္ခန္းမ်ားရဲ႕ အေရးႀကီးလွတဲ့ တာ၀န္တစ္ရပ္ကေတာ့ လက္ဆင့္ကမ္း ရွင္သန္ေစသင့္တဲ့ စံတန္ဖိုးမ်ားကို ေဆြးေႏြးသင္ၾကားေပးဖို႔ရာျဖစ္ပါတယ္။ စံျပဳဖြယ္ရာ လူပုဂိၢဳလ္ေက်ာ္မ်ားရဲ႕  အတၳဳပၸတၱိစာေပမ်ားဟာ ပညာေရးအတြက္ တန္ဖိုးျမင့္မားလွတယ္။ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိတဲ့ စံျပဳထုိက္သူ အေက်ာ္အေမာ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ရရွိဖို႔ရာကလည္း ရာစုႏွစ္မ်ားအတြင္းမွာ ရွားရွားပါးပါးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အေ၀းေခတ္၊ အနီးေခတ္၊ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႉေရး၊ စီးပြားေရး၊ နည္းပညာ၊ စာေပအႏုပညာနဲ႔ ရပ္က်ဳိးရြာက်ဳိးကို စြန္႔လႊတ္စြန္႔စား ထမ္းရြက္ခဲ့သူမ်ားရဲ႕ ဘ၀နဲ႔ ေခတ္သမုိင္းေတြထဲမွာ မ်ဳိးဆက္တို႔အတြက္ ေလ့လာစရာ တပံုတပင္ ပါရွိေနတဲ့အတြက္ ပညာေရးက လက္ဆင့္ကမ္းသင္ၾကားေပးဖို႔ တာ၀န္ကို မပ်က္ကြက္သင့္ပါဘူး။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ တည္ၾကည္ျခင္း၊ သူရသတၱိႏွင့္ ႏွလံုးရည္ျပည့္၀ျခင္း၊ ကိုယ္က်ဳိးကုိ မငဲ့ျခင္း၊ က်င့္၀တ္နီတိနဲ႔ ေလာကပါလတရားမ်ားကို ဦးရြက္ျခင္း၊ ႏုိင္ငံသားတာ၀န္၀တၱရားမ်ားကို ေခတ္ရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ေက်ပြန္ခဲ့ျခင္းေတြဟာ သင္ရိုးမာတိကာေတြပါ။
အသက္ ၈၄ ႏွစ္အရြယ္ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ကြယ္လြန္ခဲ့တာဟာ ဓမၼတာအရ မဆန္းေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ စာေပဒႆန၊ လြတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားနဲ႔ စစ္ပေဒသရာဇ္မ်ားနဲ႔ လံုး၀ ကင္းရွင္းစြာ ႀကံ့ႀကံ့ခံ ရပ္တည္ခဲ့မႈကေတာ့ မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ အင္မတန္မွကို ႀကီးျမတ္လွတဲ့ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္တစ္အုပ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္မ်ားဟာ ေခတ္၀န္ကိုထမ္းလို႔ ေခတ္လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းရဲၾကဖို႔ကိုလည္း လမ္းညႊန္ခဲ့သူပါ။
ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံကို မတုန္လႈပ္ခဲ့သူ၊ စာနယ္ဇင္းကို ဘ၀ေပးလုပ္ခဲ့သူက သတင္းေလာက၊ စာနယ္ဇင္း သတင္းသမားမ်ားအတြက္ အမွတ္တရ အမွာစကားကို ေျပာၾကားခဲ့တဲ့အထဲမွာ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အတုယူလိုက္နာဖြယ္ရာေတြ ရွိေနတယ္။
“…သတင္း လုပ္တဲ့ေနရာမွာ တတ္ႏုိင္သမွ် အခ်ိန္မ်ားမ်ားေပးပါ၊ ျမွဳပ္လုပ္ရမွာပဲခင္ဗ်၊ ျမွဳပ္မလုပ္ပဲနဲ႔ နာမည္ႀကီးရ႐ုံ ပိုက္ဆံရ႐ုံ၊ ထင္ေပၚေၾကာ္ၾကား႐ုံဆိုတာ… ဒါေတြက အေရးမႀကီးဘူးလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြအတြက္လည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ အာ႐ုံမစိုက္ပါနဲ႔၊ ဘ၀ကို ျမွဳပ္ၿပီးေတာ့ မလုပ္ရင္ေတာ့ သတင္းစာသမားမျဖစ္ဘူးခင္ဗ်၊ အဲဒါတစ္ခု..။ ေနာက္တစ္ခုက ဘ၀ကိုျမွဳပ္ၿပီးလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ဟာနဲ႔အညီ တတ္ႏုိင္သမွ်ေတာ့ အမွန္ကိုလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ဟာေပါ႔။ အမွန္ဖက္ကပဲ ရပ္တည္မယ္။ အမွန္တရားကို ကိုင္စြဲသင့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေလာကမွာ တရားတာနဲ႔၊ မတရားတာရွိပါတယ္၊ တရားတဲ့ဖက္ကပဲ လုိက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ မတရားတဲ့အလုပ္ေတြကို၊ မတရားတဲ့အမႈေတြကို ေဖၚထုတ္ဖို႔၊ ဆန္႔က်င္ဖို႔… အဲဒါကိုပဲ အၿမဲတမ္း စိတ္အာ႐ုံစိုက္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဘာပဲေျပာေနေန ရုန္းကန္မႈကိုေတာ့ မေလ်ာ့ပါနဲ႔။””
မကြယ္လြန္မီတြင္ လပိုင္းအလိုမွာ အနာဂတ္ မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ တခုတ္တရ အထူးအမွာစကားလို႔ ဆိုရပါမယ္။
အခ်က္အလက္မွန္ကန္ တိက်မႈအေပၚမွာ ဆရာႀကီးဟာ တန္ဖိုးထားလို႔ သတင္းေဆာင္းပါးေတြကို ေရးသားခဲ့သူပါ။ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ရႈျမင္သံုးသပ္ခဲ့တယ္။ အက်ပ္အတည္း ကာလ၊ စာေပနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအေမွာင္ေခတ္ ဟံသာ၀တီဦး၀င္တင္ရယ္လို႔ နာမည္တစ္လံုးကို ရွင္သန္ေစခဲ့၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ မိမိ၀ါသနာပါရာ အတတ္ပညာနဲ႔ အလုပ္အကိုင္အေပၚမွာ ဘ၀နဲ႔ ထပ္တူ ထားဖို႔၊ ျမႇဳပ္ႏွံလုပ္ေဆာင္ဖို႔ကို လမ္းညႊန္ထားတယ္။ တလြဲအတုယူ၊ တလြဲေတြးေခၚေနၾကတဲ့ ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ နာမည္ႀကီး႐ုံမွ်သာ မလုပ္ဖို႔ကိုလည္း အဖိုးက ဆံုးမပါတယ္။ ပိုမို လုိအပ္ေနဆဲ အမွန္တရားဖက္က ရပ္ခံေပးၾကဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္တုိင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္မ်ားထဲမွာ အၿမဲတေစ ရွင္သန္ေနသင့္တဲ့ တရားပဲျဖစ္တယ္။
ဒီအေတြးအျမင္နဲ႔ အက်င့္အႀကံေတြ ရွင္သန္ေနေအာင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မီဒီယာသမားေတြ၊ ပညာေရးသမားေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာဆရာမေတြက အဓိက တာ၀န္ယူသင့္တယ္။ ေခတ္လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြဟာ ဒီအေတြးအျမင္ေတြကို ေလ့လာခြင့္ရဖို႔ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမ်ားက အဓိက တာ၀န္ယူသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆပါတယ္။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာ၊ အထူးသျဖင့္ လူမႈေရးဘာသာနဲ႔ ျပည္သူ႔နီတိတို႔လို ဘာသာရပ္ေတြမွာ မသင္မေနရ ထည့္သြင္းသင့္တယ္။
အေမွာင္ေခတ္ထဲမွာ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ခဲ့သူမ်ားနဲ႔လည္း ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ့ရဲ႕ အျမင္ကို အခုလို ခံစား ေဖာ္ထုတ္ျပခဲ့ပါတယ္။
“မၾကားဖူးတဲ့ နာမည္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ အညတရေတြ…၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ဘ၀ေတြ ပ်က္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ေျပးတဲ့သူကလည္း ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ သူ႔ဘ၀ ပ်က္တာပဲဗ်။ သူ ဟိုမွာေတာ့ ထမင္းေကာင္း ဟင္းေကာင္း စားေနရမယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ စာသင္ရရင္ သင္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မိသားစုနဲ႔ သူဘ၀က ဇာတိေျမနဲ႔ ခြါရတာပဲ။ ဘ၀ပ်က္တာပဲ။ အလားတူပဲ ဒီမွာရွိတဲ့ ကုန္သည္၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဘ၀ပ်က္ၾကရတာပါပဲ။ ဒီစစ္အစိုိးရေၾကာင့္ အကုန္လံုး ဘ၀ပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ဟီးရိုးဆိုတဲ့ဟာ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲတမ္း သံုးတဲ့စကားရွိတယ္။ အေရးေတာ္ပံုတပ္သားလို႔။ အေရးေတာ္ပံုထဲ ၀င္တာ၊ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ဖို႔ ၀င္တာမဟုတ္ဘူး။”
မိမိအေပၚမွာ အာဏာပို္င္မ်ားက သြားမ်ား က်ဳိးေၾကျပဳတ္ထြတ္သည္အထိ ျပဳမႈရိုင္းျပခဲ့မႈမ်ား၊ ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းမႈမ်ားနဲ႔ ရက္စက္မႈမ်ားကို စာမ်ားစြာ မဖြဲ႔ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားနဲ႔ ဖမ္းဆီးခံ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားအတြက္ ပိုမိုလို႔ စိုးရိမ္စိတ္ႀကီးခဲ့တာကို “ဘာလဲဟဲ့ လူ႔ငရဲ” စာအုပ္မွာ ထင္ရွားေစခဲ့တယ္။ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈမ်ားကို အဆံုးသတ္ေစဖို႔အတြက္ စိတ္ဆႏၵျပင္းျပခဲ့ပါတယ္။
အေရးေတာ္ပံုမွာ ကိုယ္စီ ပါ၀င္ၾကဖို႔နဲ႔ ဟီးရိုးမလုပ္ဖို႔ရာကိုလည္း သတိေပး လမ္းညႊန္ခဲ့တာကို ႏုိင္ငံအက်င့္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားက ပံုေဖာ္ရပါလိမ့္မယ္။
ရက္စက္လြန္းတဲ့ စစ္ပေဒသရာဇ္မ်ားနဲ႔ အက်ဳိးတူ စီးပြားျဖစ္ မပူးေပါင္းသမွ် ကၽြန္ေတ္ာတို႔ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္မ်ားဟာ ဦး၀င္းတင္ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ျခင္း ဒႆနဲ႔ ရွင္သန္ေနထုိင္သူေတြပါပဲ။ အဲဒီအတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားဟာ အၿမဲတမ္း အႏုိင္ရရွိေနမယ္။ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္ထက္ ပိုမိုတဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ရင္ဘတ္မ်ားထဲမွာ ပ်ဳိးေထာင္ေနၾကတာပါ။ ေနာင္မ်ဳိးဆက္မ်ားစြာအတြက္ ခ်န္ထားရစ္ႏုိင္တဲ့ အျပာေရာင္သူရဲေကာင္း ျမန္မာအဖိုးအိုကို အေကာင္းဆံုး ဂုဏ္ျပဳျခင္းလည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဘဦး၀င္တင္ျပတုိက္ဟာ ျမန္စာသင္ေက်ာင္းတုိင္းမွာ၊ လူငယ္တုိင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ တည္ေဆာက္ရာလည္း ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။
ဆယ္စုႏွစ္ ၅ ခုေက်ာ္ ဆိတ္သုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္ ေနခဲ့တဲ့ ပညာေရးသင္ရိုးညႊန္းတမ္းနဲ႔ စာသင္ခန္းမ်ားထဲက ျပည္သူ႔နီတိကို ဘ၀တစ္ခုလံုးစာနဲ႔ ေနထုိင္ ပံုေဖာ္ျပသခဲ့ပါၿပီ။ ျပည္သူ႔နီတိ သင္ခန္းစာမ်ားဟာ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ လူသားတာ၀န္ ၀တၱရားမ်ား၊ အမွန္တရားနဲ႔ လူသားဆန္ျခင္းတို႔အတြက္ မရွိမျဖစ္ ေလ့က်င့္ေပးရမယ့္ ေက်ာင္းသင္ရိုး၀င္ ဘာသာရပ္နယ္ပယ္ႀကီးပါ။ စစ္ပေဒသရာဇ္ အဆက္ဆက္ရဲ႕ ေက်ာင္းသင္ရိုးထဲက ဆြဲထုတ္၊ ဖယ္ရွားခဲ့တဲ့ ဒီအဖိုးတန္ အေတြးအျမင္နဲ႔ အက်င့္အႀကံေတြကို လူငယ္ထုရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ ႏိုးၾကား တက္ၾကြေနေစဖို႔ အဖိုးရဲ႕ ဘ၀ တစ္ခုလံုးစာ ရင္းႏွီး ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ခဲ့ျခင္းဟာ ထုိက္တန္ပါေၾကာင္း မ်ဳိးဆက္မ်ားစြာတို႔က ျပသရပါလိမ့္မယ္။ ဦး၀င္းတင္မ်ားစြာ ေပၚထြန္းလာဖို႔ တုိင္းျပည္နဲ႔ ေခတ္တုိင္းမွာ  ေတာင္းဆိုလ်က္ရွိတယ္။ အျပာေရာင္ သူရဲေကာင္းျပတုိက္ဟာ မ်ဳိးဆက္မ်ားရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေရာက္ရွိေစဖို႔ မူလယ္ထက္အတန္းမ်ားနဲ႔ တကၠသိုလ္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမ်ားမွာ ဂုဏ္ျပဳထည့္သြင္း သင္ၾကားၾကပါစို႔လို႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။
သိန္းနုိင္ (ေမာကၡပညာေရး)
http://burmese.dvb.no/archives/145848

0 comments:

Post a Comment