Monday, October 10, 2016

" က်န္းမာခ်ိဳ ့ယြင္းသူမ်ား ႏွင့္ အိုမင္းေနသူတို ့အတြက္ ဝိပႆနာ႐ႈနည္း "


" က်န္းမာခ်ိဳ ့ယြင္းသူမ်ား ႏွင့္ အိုမင္းေနသူတို ့အတြက္ ဝိပႆနာ႐ႈနည္း "
••••••••••••••••••••••••••••••••••
ဝိပႆနာ ႐ႈဖုိ႔ မအားဘူးလုိ႔ ေျပာၾကတဲ႔ အသံၾကားဘူးၾကမွာပါ။
စားဖို ့ေသာက္ဖို ့ရွာေနရတာနဲ ့ ဝိႆနာ အားထုတ္ဖို ့အခ်ိန္မရွိဘူး။ ဘုရားက ရင္ထဲမွာရွိယင္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့ ေျပာၾကတာေတြလည္း ၾကားဖူးၾကမွာပါ..ဘဲ။
အသက္ကေလး က...ရလာလို ့၊ က်န္းမာေရးေလးကလည္း ခ်ိဳ ့ယြင္းစျပဳလာလို ့စတဲ့...
ခုလိုအခ်ိန္က်မွ သူမ်ားေတြ တရားအားထုတ္ၾကတာေတြ ့ၿပီး၊ သူတို ့ေတြလို တရားထိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ တရားအားထုတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ ေရာဂါက ဖိစီးလာ လို ့က တစ္ေၾကာင္း၊ အိုမင္းလာလို ့ တရားက်င့္ၾကံအားထုတ္တဲ့အခါမွာ ခႏၶာက မလိုက္တာကတစ္ေၾကာင္း စတဲ့ ေနာင္တေတြ၊ သံေဝဂ ေတြ နဲ ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရသမွ်အခ်ိန္ေလးမွာဘဲ ရသေလာက္ ဘုရားရွိခိုး၊ဂုဏ္ေတာ္ေတြေလာက္ဘဲ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ရံုေလာက္ နဲ ့ဘဝကူးၾကရတဲ့လူေတြ ဒု နဲ ့ေဒးရွိသလို၊ သံေဝဂ လည္းမရ၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရမယ္ ဆိုတာ ေတာ့ျဖင့္ သိေတာ့ သိပါရဲ ့သို ့ေသာ္..ရတနာသံုးပါး ၾကည္ညိဳရင္ ရၿပီ ဆိုတာ ေလာက္နဲ ့ဘဲ ဘဝ ဆံုးသြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္းရွိ ၾကပါတယ္။
ဘာနဲ ့သြားတူေန သလဲဆိုေတာ့..
ဥပမာ...
အ႐က္စြဲေနတဲ့..သူ၊ ေဆးလိပ္စြဲေနတဲ့..သူနဲ ့တူပါတယ္။
အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္ ေတြက အရက္ေတြ၊ ေဆးလိပ္ ေတြ ဟာ ေသာက္သံုးရင္ က်န္းမာေရး အတြက္ မေကာင္းမွန္းသိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့..သူတို ့ကိုယ္တိုင္ က မျဖတ္ႏိုင္တာပါ။ အဲဒီလိုပါဘဲ အသက္ႀကီးလာၿပီ၊ အရြယ္ေလးရွိတုန္းတရားအားထုတ္ပါလားလို ့ေျပာၾကည့္ပါလား။ အခ်ည္းႏွီးပါ..ဘဲ။
တရားအားထုတ္တယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က စိတ္ပါလက္ပါ နဲ ့ကိုယ့္အသိ၊ ကိုယ့္သံေဝဂ နဲ ့ျဖစ္လာၿပီး တကယ္တန္း က်ိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ ပိုမိုၿပီးအက်ိဳးထိေရာက္မႈရွိေစပါတယ္။
ဥပမာအားျဖင့္ေပါ့ေလ.. 
သားသမီး က မိမိရဲ ့"မိဘ၊ဦးေလး နဲ ့အေဒၚ" စတဲ့ မိမိနဲ ့ နီးစပ္ရာေဆြမ်ိဳးေတြထဲက လူႀကီးသူမ ေတြ ကို တရားေတြအားထုတ္ေစခ်င္တယ္၊ တရားေတြ နာေစခ်င္တယ္။သို ့ေသာ္ မိမိက သူတို ့ေတြထက္ ငယ္ရြယ္သူလည္း ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ အဲဒီ " မိဘ၊ ဦးေလး နဲ ့အေဒၚ" ေတြ ကို နားဝင္ေအာင္ေျပာဖို ့ခက္ပါတယ္။ အဲဒီလို လူေတြဟာ ေသခ်င္းတရားဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး၊ အရြယ္မေရြး ၾကံဳေတြ ့လာႏိုင္တယ္ ဆိုတာ သိၾကေပမဲ့ လက္ေတြ ့မၾကံဳရေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လစ္လ်ဴျပဳၾကတဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေမာဟဆိုတဲ ့မသိစိတ္ေတြ ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။
ဥပမာ..ဆိုၾကပါစို ့...
သူတို ့ေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ အခါေပါ့ေလ..ဆရာဝန္ နဲ ့ႀကိတ္တိုင္ပင္ၿပီး၊ " ကင္ဆာ ျဖစ္ေနၿပီ၊ ေနာက္အလြန္ဆံုး( ၃ ) ဘဲ ခံေတာ့မယ္" လို ေျပာၾကည့္ပါလား၊..အမ်ားစု ကေတာ့ျဖင့္ ေသျခင္းတရားက နီးကပ္ေနၿပီဆိုတာ အဲဒီအခါမွ ေသခ်ာေပါက္သိၿပီး တမလြန္မွာ အပါယ္က်မွာ ေၾကာက္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာမွဘဲ အေၾကာက္တရား ေၾကာင့္ တရားဖက္ကို ဦးလွည့္လာႏိုင္ၾကပါေတာ့မယ္။အဲဒီလိုမ်ိဳး ထိပ္တိုက္ၾကံဳလာတဲ့အခါက်မွသာ "ငါ မွငါ" ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အတြက္ ခၽြတ္လို ့ရမွာပါ။
ဒီလိုနဲ ့ေနာက္ဆံုး မိမိေရာဂါ က ဖိစီးလာတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ သံေဝဂ ေတြ ျဖစ္ၿပီး တရားအားထုတ္ဖို ့သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခႏၶာက မလိုက္ႏိုင္လို ့တရားမထိုင္ႏိုင္၊ တရားအားထုတ္လို ့မရႏိုင္ ၾကသူမ်ားအေန နဲ႔ မိမိတို ့တရားအားမထုတ္ႏိုင္တဲ့ အေပၚစိတ္ဓာတ္က်စရာ မျဖစ္ေစဖို ့အတြက္ နဲ ့က်န္တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးမွာ ကပ္ၿပီး ေနာင္တ ရမိသူတို႔အတြက္ "တရားရႈမွတ္နည္း " အက်ဥ္းေလး ကို ဓမၼမိတ္ေဆြ တို ့အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးမွ်ေဝေပးရရင္ အက်ိဳးရွိမယ္လို ့ယူဆ၍ ဓမၼဒါန ျပဳလိုက္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ႔ ဝိပႆနာအလုပ္ဆုိတာ...
အားမွ.. ဒါမွမဟုတ္ ရိပ္သာ နဲ ့တရားစခန္းေတြ ကုိ သြားလုပ္မွသာ တရားရတယ္ ဆိုၿပီး တထစ္ခ် မွတ္ယူမထားပါနဲ ့အံုး.. လို ့ဦးစြာေျပာပါရေစ။
တရားရိပ္သာ.. တရားစခန္း သြားတယ္ဆုိတာ....
ဘုရားရွင္ လက္ထက္ကလုိ ဘုရားရွင္ထံ "တရား႐ႈနည္း" ( ကမၼဌာန္း ) သြားေတာင္း တဲ႔ သေဘာပါ။ 
" တရား႐ႈနည္း.. တရားမွတ္နည္း " သိၿပီးဆုိရင္... ဝိပႆနာ ဆိုတာ.. ခႏၶာကို ရႈ တာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ခႏၶာဟာ တကယ္႔အစစ္အမွန္ တရား႐ႈရမဲ့ "ရိပ္သာဌာနႀကီး" ပါဘဲ.. ဆိုတာ အရင္ဆံုး မွတ္ယူထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
တရား႐ႈမွတ္တယ္ဆုိတာ ဘုရားရွင္ လက္ထက္က ဟင္းခ်က္ရင္း... ေျခေဆးရင္း.. စတဲ့ အလုပ္ခြင္ထဲမွာပဲ တရားထူး ရသြားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြလုိပဲ မိမိတုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္းထဲမွာ လုပ္လုိ႔ရေအာင္ ဗုဒၶျမတ္စြာက နည္းလမ္း ေပးခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္လက္ထက္က တရားထူးရၾကတယ္ဆုိတာ ပါရမီ ရင္႔က်က္လုိ႔ ရတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဓမၼမိတ္ေဆြ က မိမိ "မဂ္ဖိုလ္" မရတာ ကို ပါရမီ မရင္႔က်က္လုိ႔ ဆုိၿပီး "ပါရမီ" ကို လြဲခ်စရာ အေၾကာင္းေတာ႔ ရွိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ "ပါရမီ" နဲ ့ပတ္သက္ၿပီး "မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး" အလုိအရဆုိရင္ေတာ႔...
"ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပါရမီကုိ လြဲခ်မေနနဲ႔ ၊ ပါရမီရင္႔က်က္လုိ႔ ဘုရား သာသနာနဲ႔ ၾကံဳႀကိဳက္တဲ႔ လူ႔ဘဝ ရေနတာ”
လုိ႔ မိန္႔ၾကားဘူး ပါတယ္။
တကယ္ေတာ႔ အလုပ္တခုကုိ တကယ္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ သာ အဓိက ျဖစ္ပါတယ္။
ဝိပႆနာ အလုပ္ဆုိတာ "ဘယ္ေနရာ မဆုိ..ေနရာမေရြး " လုပ္လို ့ရႏိုင္ပါတယ္။
ဥပမာ.... 
ရပ္ေနစဥ္ ...စားေနစဥ္...အိပ္ေနစဥ္.. လမ္းေလ်ာက္ ေနစဥ္... လုပ္ငန္းလုပ္ေနစဥ္...ယုတ္စြအဆုံး..အေပါ႔အပါး သြားတဲ႔ ေနရာက အစ ဝိပႆနာ အလုပ္လုပ္ရတဲ႔ နည္းေတြ ဗုဒၶျမတ္စြာက သင္ေပးခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဝိပႆနာ ဆုိတာ တကယ္ေတာ႔ ေန႔စဥ္.. စားေနစဥ္.. သြားေနစဥ္.. စတဲ့အလုပ္ေတြထဲမွာ "အသိ၊ သတိ၊ဝိရီယ" ထည့္ေပးလုိက္တဲ႔ သေဘာကုိ ဝိပႆနာ ႐ုပ္တရား၊ နာမ္တရားတုိ႔ "သတိပညာ" တရားထည့္ၿပီး "အထူး႐ႈမွတ္ျခင္း" လုိ႔ေခၚတာျဖစ္ပါတယ္။
အဓိကကေတာ႔ "သတိ" ဦးစားေပးထည့္ေပးလုိက္တာပါ။ တဆင္႔ခ်င္းၿပီး တဆင္႔ ခ်င္း ဒီလုိ ဆက္လက္ က်င္႔ၾကံရင္း ဉာဏ္ အဆင္႔ဟာ ျမင္႔သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဓိကမူ တစ္ခုကို ေျပာျပ ရမည္ဆုိရင္..
"အာနာပါန" လုိ႔ေခၚတဲ႔.. မိမိတုိ႔ရဲ႕ "ထြက္ေလ ဝင္ေလ" ေလး မွတ္တဲ႔ သေဘာကုိ နမူအေနနဲ႔ သိထားသင္႔ ပါတယ္။
ဒီနမူနာအတုိင္း က်န္တာေတြ မွတ္တာကလည္း အတူတူပါဘဲ။
အဲဒီေတာ႔ ကုိယ္ခႏၶာကုိယ္ (သုိ႔) ကုိယ္႔ အလုပ္ထဲမွာ..
"ငါ ၊ငါ႔ဥစၥာ၊ အတၱစြဲ"မပါဘဲ နဲ ့အၿမဲထာဝရ တရား႐ႈမွတ္ဖုိ႔ အထင္ ရွားဆုံးေနရာ ျဖစ္တဲ႔..
မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႏွားေခါင္းဖ်ား၊ ႏွာသီးဖ်ားေတြ မွာ စိတ္ကုိ သတိတရားနဲ႔ ေစာင္႔ထားၿပီး ထြက္ေလ၊ ဝင္ေလ (ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ) လုိ႔ ေခၚတဲ႔ အေတြ႕အထိသေဘာ၊ ဝါေယာ (ေလ)ဓာတ္က ထိထိသြားတဲ႔ " အျဖစ္အပ်က္" ကုိ သိေအာင္ ႐ႈမွတ္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
( ဒီေနရာမွာ.. ေသေသခ်ာခ်ာ အာရံုစိုက္ဖတ္ပါ )
◆ ေလ ေလး ထိထိသြားတဲ႔ ေတြ႕ထိမႈသေဘာ (ေဖာ႒ဗၺာ႐ု) ထဲမွာလည္း.."ငါမပါ"၊ ထိၿပီးေတာ႔ ပ်က္သြားတဲ႔..ဟာ ပဲ၊
အထိခံ ရတဲ႔ ကုိယ္(ကာယ) ႐ုပ္ထဲမွာလည္း "ငါ" မပါဘူး၊
ထိၿပီးေတာ႔ ပ်က္သြားတာပဲ။
ထိတာကုိ သိသိေနတဲ႔ "ထိ,သိ" စိတ္ဆုိ တာ လည္း ငါမဟုတ္၊ ငါမပါဘူး၊
"ထိ, သိ" ၿပီး ပ်က္သြားတာပဲ။
◆ ဒီေနရာမွာ “ငါ”ဆုိတာ တရားသေဘာအရ “ငါ” (အတၱ) မရွိတဲ႔ သေဘာပါ။
အေျပာ “ငါ”၊ ေခၚေဝၚေျပာဆုိမႈ (သမၼဳတိ) အေနနဲ႔ကေတာ႔ ေခၚေဝၚေျပာဆုိမႈ “ငါ”ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ "ငါ” ပယ္ရမယ္ (ဒါမွမဟုတ္) အေျပာ "ငါ” မရွိဘူးလုိ႔ ဘုရားရွင္ကလည္း မေဟာခဲ႔ပါဘူး၊ သမၼဳတိ "ငါ” ဆုိတာ ရွိပါတယ္။
အမွန္စင္စစ္ (ပရမတၳ) သေဘာအရ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႐ုပ္-နာမ္ ခႏၶာထဲမွာ “ငါ” ဆုိတဲ႔ “အတၱ” မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာလုိတာပါ။
အဲဒီလုိ ႐ုပ္တရား နာမ္တရား ေတြရဲ ့ျဖစ္ပ်က္မႈကုိ ႐ုပ္နာမ္ သက္သက္ ငါ၊ ငါ႔ဥစၥာ၊ ငါ႔ဟာဆုိတဲ႔ အစြဲဥပါဒါန္ မမွီ၊ မစြဲ၊ မပါဘဲ နဲ ့သတိ၊ ပညာ၊ သမာဓိ တရားတုိ႔ ျဖင့္သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္စြာ ဂဃနဏ ျပတ္ျပတ္သားသားနဲ႔ ႐ႈမွတ္ပြားမ်ား ေနရင္ ဝိပႆနာဉာဏ္စဥ္ေတြ အဆင္႔ဆင္႔တက္ၿပီးေတာ့...
"မိစၧာဒိ႒ိ (အယူမွားမႈ)၊ ဝိစိကိစၦာ (ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာစသည္ အေပၚမွာယုံမွားမႈ ) ကင္းလ်က္ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိလ္ဉာဏ္ နဲ ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ ေတြ႕ျမင္ကာ အပါယ္တံခါးပိတ္လ်က္ အျမတ္ဆုံးခ်မ္းသာအစစ္ကုိ ရရွိခံစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
နိဗၺာန္ကုိ ဒီဘဝမွာ မရသည္ဘဲ ထားဦးေတာ႔... 
မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ေန႔စဥ္ အလုပ္ထဲမွာ အထက္က နည္းအတုိင္း သတိေလးထည့္ၿပီး ေတာ့ လုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့..ေလာကီမွာ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အက်ိဳးေပးမွာပါက...
စိတ္ၾကည္လင္မယ္၊
ကုိယ္လုပ္တဲ႔ လုပ္ငန္း အစဥ္ေျပေခ်ာေမြ႔မယ္၊ အႏၲရာယ္ကင္းမယ္....စတဲ႔ အက်ိဳး ေတြ ခံစားၾကရမွာပါ။
သတိမပါတဲ႔ သူ..ရဲ႕ အလုပ္ဟာ အမွားမ်ားပါတယ္၊ အႏၱရာယ္ မ်ားပါတယ္ ဆုိတာကေတာ႔ လူတုိင္း သိၿပီးသား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ 
အဲဒီေတာ႔ တရားထိုင္ၿပီးအားထုတ္ေနမွမဟုတ္ဘဲ..
နာမက်န္းျဖစ္ေနသူမ်ား၊ အသက္၍ အိုမင္းရင့္ေရာ္ၿပီး ခႏၶာသြားရာမလိုက္ႏိုင္ၾကသူမ်ား နဲ ့မအားလပ္တဲ ့ဓမၼမိတ္ေဆြတို ့အတြပ္ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ရဲ ့ေန ့စဥ္အလုပ္မွာ "သတိ ပညာ" ထည့္ၿပီး အဆင္႔ျမင္႔တဲ႔ ဝိပႆနာအဆီအႏွစ္ကုိ ေန႔စဥ္ အလုပ္ကေန ၿပီး ထုတ္ယူႏုိင္ၾကပါေစ လို ့ ဆႏၵျပဳရင္း ဓမၼဒါနျပဳလိုက္ပါတယ္။
( ခႏၶာ-၅ပါးတစ္ဦး )
••••••••••••••••••••••••••••••••••
လက္ကိုင္ဖုန္း ျဖင့္ စာစီရျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ သတ္ပံုမွားယြင္းမႈမ်ား ေတြ ့ရွိပါက သည္းခံခြင့္လႊတ္ၿပီး ျပင္ဆင္ဖတ္ရႈေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။(ခႏၶာ-၅ပါးတစ္ဦး)
ကိုးကား-( က်မ္းကုိး....သုတ္မဟာဝါ-မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ )

0 comments:

Post a Comment