Friday, September 30, 2016

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ( မဟာျမိဳင္ ေတာရ ) " ဗုဒၶ၏ ရင္ခြင္မွာ "- " သတိဆိုတ့ဲ ေနအိမ္ " စာအုပ္မွ



ေသခါနီးမွာ သတိေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ခႏၶာမွာ ျဖစ္တာ စိတ္မွာ ျဖစ္တာေတြကို ရႈသိျပီး ေသရတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေသခါနီးမွာ သတိေကာင္းေနဖို႔ ဆိုတာ မေသခင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ၾကိဳတင္ေလ့က်င့္ထားမွ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အျမဲတမ္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး
သတိေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္
သိေနႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိေနတ့ဲ အက်င့္ကို လုပ္ထားရမယ္။ ဒါဟာ မေသခင္မွာ အေကာင္းဆံုးေနနည္းျဖစ္ျပီး ေသခါနီးမွာ အေကာင္းဆံုး ေသနီး
ျဖစ္ပါတယ္။
ေသခါနီးမွာ သတိကိုပဲ အားကိုးရမယ္။သတိရွိမွ ခႏၶာမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို သိႏိုင္မယ္။ အနတၱကို သိရင္းနဲ႔ ေသရတာ ေကာင္းတယ္။အတၱစြဲနဲ႔ ေသရတာ ဆင္းရဲတယ္။ အျမဲတမ္း အနတၱၱကို
ဥာဏ္မွာ ျမင္ေနေအာင္ ႏွလံုးသြင္းတ့ဲ အေလ့အက်င့္ ရွိေနေအာင္ ၾကိဳးစားပါ။
Every time we meditate , each time we return to the truth of the moment , we prepare to die.
တရားအားထုတ္တိုင္း ပစၥဳပၸန္မွာ ျဖစ္ဆဲ ရုပ္နာမ္ကို သိတိုင္းေသဖို႔ ျပင္ေနတာပါပဲ။
တရားအားထုတ္တိုင္း သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနတ့ဲ I ပုဂိၢဳလ္ သတၱဝါ မဟုတ္တ့ဲ I အလိုအတိုင္း မျဖစ္တ့ဲ I ဆင္းရဲတ့ဲ မျမဲတ့ဲ ရုပ္တရား I နာမ္တရားေတြကို ဥာဏ္မွာ ျမင္ရတ့ဲအတြက္ ခ်စ္ျခင္း I မုန္းျခင္း I ဝမ္းသာျခင္း I ဝမ္းနည္းျခင္း မျဖစ္ပဲ ဥေပကၡာစိတ္နဲ႔ ေနသြားႏိုင္တယ္။ေသခါနီးမွာလည္း ဒီလို သိရင္း ေသသြားႏိုင္တယ္။ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး ေသနည္းပဲ။ တခ်ိဳ႕က ေသခါနီးမွာ ကိုယ္ျပဳခဲ႔တ့ဲ ကုသိုလ္ကို အမွတ္ရဖို႔ ေျပာၾကတယ္။ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ငါျပဳခ့ဲတ့ဲ ကုသိုလ္ဆိုျပီး ငါစြဲပါေနေသးတယ္။
At the moment of death I would like to be with friends who both accept and
are at peace with my death . I 'd like someone to remind me to let go as I go thought the process of dying .
" Let go ." "Let go. " Don't hold
on to anything.
ေသခါနီးမွာ အနားမွာ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ရွိေနေစခ်င္တယ္။ ေသမွာကို လက္ခံႏိုင္တ့ဲ မိိ္တ္ေဆြေတြI ေသတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စိတ္လႈပ္ရွားမူ I ဆင္းရဲမႈ မျဖစ္ပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေနတ့ဲသူေတြ ရွိေနေစခ်င္တယ္။ " ဘာကိုမွ မစြဲနဲ႔ I လႊတ္လိုက္ လႊတ္လိုက္ " လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က သတိေပးေစခ်င္တယ္။
ေသခါနီး လူအနားမွာ ငိုေၾကြးတာ I တျခား ေလာကီ စကားေတြ ေျပာေနတာ မေကာင္းဘူး။ေသခါနီး လူဟာ ၾကားႏိုင္ေသးတယ္။ႏွလံုးသြင္း လြဲသြားႏိုင္တယ္။ ပင္ကိုယ္က တရားအားထုတ္တ့ဲ အေလ့အက်င့္ရွိ တ့ဲသူ ဆိုရင္ေတာ့ တရားႏွလံုးသြင္းဖို႔ သတိေပးတာ အေကာင္းဆံုးပဲ။
ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက
( မဟာျမိဳင္ ေတာရ )
" ဗုဒၶ၏ ရင္ခြင္မွာ "-
" သတိဆိုတ့ဲ ေနအိမ္ " စာအုပ္မွ
................................................
ေသခါနီးက်မွွ စဥ္းစားမိတယ္။ " ငါ့ဘဝဟာ တကယ္ေတာ့ သူမ်ားအတြက္ ေနခ့ဲတာပါ။ " လူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ေနတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ အတၱစြဲၾကီးၾကီးနဲ႔ ဒီလိုပဲ ထင္ၾကမွာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အတၱစြဲၾကီးၾကီးနဲ႔ ေတြးေတြး လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ့္အတြက္ ကို္ယ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။သူမ်ားအတြက္ ေနေပးေနတာပါ။ဆိုလိုတ့ဲ အဓိပၸာယ္က သူမ်ားအထင္ၾကီးေအာင္ ေနၾကတာပါ။ သူမ်ားေက်နပ္ေအာင္ ေနၾကတာပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေသခါနီး ျပန္စဥ္းစားတ့ဲ အခါမွာမွ အဲဒါကို အင္မတန္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္လာတယ္။
သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ေနတတ္တ့ဲ လူေတြဆိုရင္ ေသခါနီးမွာ ဘဝကို ပိုျပီးေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ သိႏိုင္တယ္။ ေသခါနီးမွာ အသိဥာဏ္တစ္မ်ိဳး
ေျပာင္းသြားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ေစာေစာကတည္းက တရားအားထုတ္တ့ဲ အေလ့အက်င့္ ရွိခ့ဲရင္ ပိုျပီးေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ကိုယ့္ဘဝကို ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တ့ဲ အခါ ဘယ္အလုပ္ဟာ အေရး
အၾကီးဆံုးလဲ ဆိုတာ ျမင္ႏိုင္တယ္။ရွင္းေနတယ္။ငါအေရးၾကီးတယ္ ထင္ျပီး လုပ္ခ့ဲတ့ဲ အလုပ္ေတြဟာ အမွန္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ အထင္ၾကီးမႈ ရဖို႔ပဲ ဆိုတာ ရွင္းရွင္းၾကီး သိလာတယ္။တကယ္ အဓိက အက်ဆံုး အလုပ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ " အသိဥာဏ္ " လို႔ အေျဖထြက္လာတယ္။
ဘဝ ျဖစ္လာတာဟာ အသိဥာဏ္ ရဖို႔။ အသိဥာဏ္ ရဖို႔ဆိုရင္ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမွ စိတ္ဓာတ္ျမင့္ျမတ္မႈရိွမွ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ အသိဥာဏ္ ျမင့္မားမႈနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ ျမင့္ျမတ္မႈဟာ တြဲေနတယ္။ ဥပမာ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ စားဝတိေနေရးဟာ အေဆာက္အအံု အုတ္ျမစ္နဲ႔တူတယ္။ အသိဥာဏ္ ျမင့္မားမႈနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမႈဟာ အမိုးႏွစ္ဖက္နဲ႔ တူတယ္။
ငါဟာ အသိဥာဏ္ ရွာဖို႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးခ့ဲလဲ။
ေက်ာင္းေတြေနခ့ဲတယ္။ တကၱသိုလ္ေတြ ေနခ့ဲတယ္။ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ အေထာက္အပ့ံျဖစ္မယ့္ အလုပ္အကိုင္တစ္ခု ရေအာင္ ပညာသင္ခ့ဲတာပဲ။ အဲဒါဟာ အေလးနက္ဆံုး အသိဥာဏ္ မဟုတ္ေသးဘူး ။ သိပၸံပညာရပ္ေတြ နည္းပညာဆိုင္ရာ ပညာ စာရင္းအင္းပညာ စတာေတြဟာ အသိဥာဏ္ မဟုတ္ဘူး။ အေလးနက္ဆံုး အသိဥာဏ္က ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အသိဥာဏ္ပဲ။အဲဒီ ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္တ့ဲ အသိဥာဏ္ရဖို႔ကိုေတာ့ သိပ္အခ်ိန္မေပးႏိုင္ၾကဘူး။
ဒီလိုပဲ ေနသြားရင္း ေသခါနီး အခါမွာ ငါ တစ္သက္လံုး
အေပၚယံေလး ရွပ္ျပီး ေနတာပဲ ဆိုျပီး ယူက်ံဳး မရ ျဖစ္ရလိမ့္မယ္။ အကယ္၍မ်ား ငါ မေသရင္ တကယ္ တန္ဖိုး အရွိဆံုး အလုပ္ကို လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ေတြးမိတတ္တယ္။
ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတ့ဲ စာေပေတြထဲမွာ Read the best book first or you will not have another chance to read it at all. ဆိုတာ မွတ္သားထားဖူးတယ္။ " အေကာင္းဆံုး စာအုပ္ကို အရင္ဆံုး ဖတ္ပါ။ သို႔မဟုတ္ရင္ အဲဒီ စာအုပ္ကို ဖတ္ဖို႔ အခြင့္အေရး ေနာက္ထပ္ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး " တ့ဲ။ အဲဒီ စကားလံုးရဲ႕ ဆင့္ပြား အဓိပၸာယ္ျဖစ္တ့ဲ " အေရး အၾကီးဆံုး အလုပ္ကို အရင္ လုပ္ပါ။ သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ အဲဒီ အလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ရာ အခ်ိန္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ " ဆိုရင္ အဓိပၸာယ္ကို ပိုျပီး ေလးေလးနက္နက္ သေဘာေပါက္သြားလိမ့္မယ္။
အေရးအၾကီးဆံုး အလုပ္ကို လုပ္ရမွာ ဆိုေတာ့ တစ္ျခားအလုပ္ေတြ ပစ္ထားရမွာလား ဆိုေတာ့ အဲဒီလိုလည္း မရျပန္ဘူးေနာ္။ လူ႔ေလာက လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ေနတ့ဲ လူေတြ ဆိုေတာ့ စားဝတ္ေနေရး ကိစၥ သားေရးသမီးေရး ကိစၥ စားေရးေသာက္ေရး ကိစၥ လူမႈေရးကိစၥ တိုင္းေရးျပည္ေရးကိစၥ ဘာသာေရးကိစၥေတြ အင္မတန္ မ်ားပါတယ္။ ဒါေတြကို လုပ္ရင္းကပဲ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ရသေလာက္ အခ်ိန္ကို မရမက ရေအာင္ ယူျပီးေတာ့ ေလးနက္တ့ဲ ျမင့္ျမတ္တ့ဲ အသိဥာဏ္ ရဖို႔ကို လုပ္ရဦးမွာပဲ။ မလုပ္လို႔ကို မျဖစ္ဘူး။
ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက
( မဟာျမိဳင္ ေတာရ )
" သတိဆိုတ့ဲ ေနအိမ္ " စာအုပ္မွ
ဘဝ page မွ
Refs ဓမၼေရခ်မ္းစင္ 

0 comments:

Post a Comment